In loondienst ontvang je elke maand een loonstrook met een bruto- en nettobedrag. Behalve het feit dat ik het jammer vond dat mijn brutosalaris niet mijn nettosalaris was, heb ik nooit echt stilgestaan bij het verschil. Nu wel. In loondienst draagt de werkgever zorg voor: WW, werkgeversbijdrage zorgverzekeringswet (nog los van de bijdrage van de werkgever aan je zorgverzekering), pensioenopbouw. Mijn accountmanager bij de bank –ja, als ondernemer heb ik ineens een accountmanager bij de bank!- raadt mij een vrijblijvend gesprek aan met één van de financieel adviseurs van de bank om verder te praten over verzekeringen.

Nietsvermoedend ga ik op gesprek. Een vriendelijke adviseur houdt een verhaal waarvan ik merk dat hij zijn best doet het duidelijk en simpel uit te leggen. In mijn eigen vakgebied ben ik gewend dingen redelijk gemakkelijk te begrijpen en kritisch door te vragen. Nu word ik overladen met financiële constructies waar ik bijzonder weinig van snap. Als zelfstandig adviseur is het verstandig je te verzekeren voor van alles. De korte lezing: Bedrijfsaansprakelijkheid, handig na het omgooien van een kop koffie bij de klant. Beroepsaansprakelijkheid, voor situaties waarin je de klant oliedom adviseert. Pensioenverzekering, zinvol sparen voor over 35 jaar. Bij een pensioenverzekering zijn meerdere constructies mogelijk. Afhankelijk van bijvoorbeeld wat je je kinderen wilt achterlaten bij overlijden. Kinderen? Overlijden? Dit gesprek vind ik niet leuk meer. Maar de beste man gaat nog even door. Arbeidsongeschiktheidsverzekering, voor als je ziek wordt, waarbij diverse definities van ziek mogelijk zijn. Ziek als je je been breekt, ziek als je geestelijk niet meer in staat bent je huidige beroep uit te oefenen, ziek als je geestelijk niet meer in staat bent garnalen te pellen, ziek als je bijna doodgaat. De kleine letters bij deze verzekeringen luisteren nogal nauw. Ik wil weg uit dit gesprek. Ik geef op goed geluk antwoord op de keuzevragen. Aan de ene kant wil ik niet roekeloos ondernemen, aan de andere kant voel ik er ook weinig voor om alle hopelijk onwaarschijnlijke situaties in te dekken met verzekeringen. Ondernemen is toch ook een beetje risico nemen? Al krijg ik in dit gesprek indruk dat ondernemen vooral kosten maken is. De adviseur zal een aantal offertes opvragen zodat ik een afgewogen keuze kan maken. Een beetje beduusd verlaat ik een uur later het bankgebouw.

Bijna was ik het unheimische gesprek bij de bank vergeten wanneer ik een paar dagen later een dikke envelop in de brievenbus aantref. Bij opening komt een veelvoud aan mapjes met offertes uit de envelop zetten. Ik duw ze vlug terug en leg de envelop op de keukentafel. Nu even niet. De dagen erna probeer ik bij het langslopen de envelop te negeren. Weer een paar dagen ontvang ik een mail van de ijverige adviseur van de bank. Of ik de offertes heb ontvangen en alles duidelijk is. Ik bel mijn vader of ik langs kan voor advies.