Op acquisitie. Ik sta ruim een half uur voor de kledingkast. De cliché opmerking over het maken van de eerste indruk heeft wel wat voeten in de aarde. Ik wil een zakelijk en toch eigenzinnige en frisse indruk maken. Ik wil senior overkomen ondanks het feit dat ik nog geen grijze haren heb. Ik wil er gewoon goed uitzien. Uiteindelijk sta ik om tien voor elf in een donkerblauwe pantalon en rood colbert in de lobby van het kantoor van mijn Mogelijk Eerste Opdrachtgever. Ik meld me bij de receptie en ik mag naar de 15^e etage. Ik word opgevangen door een secretaresse die mij in de ‘wachtruimte’ plaatst. Een bank waar gasten geparkeerd worden. Toen ik zelf nog op kantoor werkte en bezoek ontving wachtten mijn gasten ook in een ´zitje´ terwijl ik benodigde documenten bijeenzocht. Ik heb er nooit bij stil gestaan hoe het voelt om aan deze kant van de deal te zitten. De spanning van een goede indruk willen maken en proberen met een opdracht de deur uit te lopen. Ik bewonder de mensen met een commerciële buitendienstfunctie. Dagelijks de weg op om zo veel mogelijk opdrachten te scoren. Passende openingszinnen schieten door mijn hoofd en ik repeteer mijn introductie. Ik pak een van de vakbladen die op de bijzettafel liggen om een ontspannen houding te veinzen. De secretaresse komt met een kopje koffie aanlopen. Ik zeg bewust kopje, want het valt me al jaren op dat we voor gasten uitrukken met die witte porseleinen kabouterformaat kopjes op een schotel. Met logo van de zaak. Goede zaken doet die kopjesfabrikant. Voor het eerst ben ik blij met het formaat want in drie slokken kan ik de bittere bak achteroverslaan zodat ik niet met aktetas en kop-en-schotel de gang door hoef en handen moet schudden. Waar je al niet over nadenkt in een wachtkamer.

Na een zeer trage tien minuten zie ik de secretaresse voor de derde keer mijn kant op lopen. Ze brengt me naar een kleine vergaderkamer. De kennis van de roeivereniging is aanwezig en zij stelt me voor aan haar mededirecteur. De secretaresse schenkt voor ons –in de welbekende kopjes- koffie in en laat ons vervolgens alleen. Let the games begin. Voor ik het weet zijn we in gesprek over hun ambities met de organisatie en de uitdagingen waar ze het komende jaar voor staan. Het spreekt me aan waar ze mee bezig zijn en ik vul hun plannen aan met vragen en ideeën die bij mij opkomen. Halverwege het gesprek vertelt de mededirecteur dat ze iemand zoeken die met hen het komende half jaar een aantal projectteams kan opzetten. Hoeveel uur per week ik beschikbaar ben wil hij weten. Alle uren van de week antwoord ik bijna, maar bedenk ik me net op tijd. Ik heb natuurlijk ook tijd nodig voor andere opdrachten, zodat ik niet afhankelijk ben van één opdrachtgever. Heel praktisch eist de belastingdienst meerdere opdrachtgevers. Na wat overleg gaan ze akkoord met 16 uur per week. We spreken af dat ik een contractvoorstel opstel en dat ik volgende week begin. Onderweg naar de lift kom ik langs de kamer van de secretaresse. ‘Bedankt hè!’ groet ik haar. Mijn eerste opdracht gescoord!