Het is half elf ´s avonds wanneer de telefoon gaat. Wie belt er nog zo laat? Het herken het nummer van de stichting. Wat doen die nog zo laat op kantoor? Waarom wordt me snel duidelijk. Onze directeur vertelt met een enigszins verhoogde stem dat morgenochtend in één van de dagbladen een artikel staat waarin de stichting negatief wordt geportretteerd. Een artikel over een frauduleus bedrijf waar de stichting bij betrokken zou zijn. 
‘Zit er een kern van waarheid in?’ vraag ik hem.
‘Lag het maar zo eenvoudig’ zucht de directeur, en hij vertelt: ‘In het verleden heeft de stichting inderdaad met het bedrijf samengewerkt. Het bedrijf ondersteunde ons in de uitvoering van één van de doelen van de stichting. Ruim een jaar geleden vertrok het management van het bedrijf. Al snel beek dat zij geen betrouwbare partij meer waren. Wij hebben toen de samenwerking beëindigd, maar zijn nog steeds verstrikt in de afwikkeling daarvan’. 
´Maar zo staat het dus blijkbaar niet in de krant morgenochtend?´
´Sterker nog, ik heb de interviewer dit verhaal vertelt, maar mijn citaten heeft hij uit zijn verband in het artikel opgenomen. Ook aan de afspraak dat hij de tekst van het artikel zou voorleggen heeft hij zich niet gehouden. Ik heb het artikel een half uur voor het ter perse gaan ter kennisgeving ontvangen´.

We besluiten de reacties op het artikel morgenochtend af te wachten en dan te bepalen wat te ondernemen. Het is ondertussen over elven en de andere bestuursleden moeten nog worden geïnformeerd. We verdelen de namen en spreken af om morgen in de loop van de ochtend elkaar weer te spreken.

Het duurt lang die avond voor ik uiteindelijk slaap. Media aandacht is meestal leuk. Als stichting is het prettig dat sponsors en donateurs kennis kunnen nemen van je activiteiten. Een goede indruk bij het grotere publiek zorgt daarbij voor dat er meer oog is voor de doelen. Toch is het elk jaar wel een keer raak dat een overijverige journalist een kritisch verhaal schrijft. Meestal blijft het bij een vervelend bericht in een plaatselijk suffertje. Heel soms is het raak in een regionaal of zelfs een landelijk dagblad. Zoals nu.

De reacties op het artikel blijven helaas niet uit. De stichting wordt de dagen na de plaatsing meerdere keren gebeld om een reactie te geven, een belangrijke sponsor heeft een gesprek met de directeur verzocht en afzonderlijke bestuursleden worden benaderd door verslaggevers die een reactie proberen te ontlokken. Een week later komt het bestuur met de directeur bijeen. We zijn allen moe van een week vol hektiek met elke dag nieuwe mediaberichten en veel heen en weer gebel. We lopen in detail onze relatie met het bedrijf dat ons in diskrediet heeft gebracht door. Wat zijn de feiten en wat zijn speculaties? We besluiten tot een persbericht en medewerking aan een interview in een landelijk dagblad waar we een prettige verstandhouding mee hebben. Ook gaan we zodra de rust weer gekeerd is, een procedure voor crisiscommunicatie opstellen. Natuurlijk kunnen we niet alles van te voren regisseren, maar met wat meer structuur hopen we een volgende keer beter voorbereid zijn.