In mijn mailbox open ik een bericht van de secretaris van de sportvereniging: “Kantine”. In de verwachting dat het een bericht is over gewijzigde openingstijden van de kantine lees ik het bericht achteloos door. Het bericht gaat inderdaad over de kantine, maar blijkt een doorgestuurd bericht van een van de leden. Een klacht. Of door het verhitte taalgebruik eerder een aanklacht. Een van de vrijwilligers die meedraait in de bardienstpool, Henk, is de zender. Ik lees het bericht nogmaals aandachtiger. Hij dient een klacht in tegen het bestuurslid verantwoordelijk voor de kantine. Er volgt een relaas met een aanschakelijk van situaties en insinuaties. Het komt erop neer dat Henk het oneens is met de aanscherping van het kantinebeleid. Hij vindt zich daarbij onjuist bejegend (mijn vrije vertaling van woorden van meer onbeholpen karakter) door het verantwoordelijke bestuurslid. Een ingekomen stuk dat waarschijnlijk de nodige tijd op de bestuurvergadering morgenavond zal opeisen. Iets waar ik niet op zit te wachten.

De achtergrond van het kantine verhaal is simpel. De overheid eist dat waar alcohol geschonken wordt, iemand aanwezig moet zijn met een diploma Sociale Hygiene voor de Horeca. De coulance richting sportverenigingen is de laatste jaren afgenomen. Iets waar de kranten een tijd lang vol van hebben gestaan. Onze sportvereniging heeft daar destijds een aantal maatregelen op genomen. Sinds begin dit jaar heeft een nieuw bestuurslid de kantine onder haar hoede. Zij heeft een vernieuwde opzet voorgesteld waardoor de vereniging nog beter aan de eisen voldoet. Een aantal vrijwilligers krijgt de mogelijkheid een cursus te volgen en een dame in het bezit van de benodigde horeca papieren zal in het weekend ingehuurd worden. Iets waar ik haar van harte in steun. Twee bestuursleden van de ‘oude garde’ waren aanvankelijk tegen en het heeft een aantal vergaderingen met flinke discussies gekost voor het gehele bestuur zich achter het huidige voorstel heeft geschaard. Het bericht van Henk kan dus weer tot nieuwe, en herhaling van oude, discussies leiden.

Alle zes de bestuursleden zijn vanavond aanwezig en de brief van Henk staat als ingekomen stuk als eerste op de agenda. Het verantwoordelijke bestuurslid opent met: “Ik wil weten of jullie mij nog steeds steunen, of ik zal opstappen”. Zij heeft de woorden opvallend stellig uitgesproken. De mail van Henk is blijkbaar hard aangekomen. Voor ik in staat ben te reageren met een steunbetuiging, reageert het bestuurslid dat al 10 jaar in het bestuur zit: “Trek het gezeik van Henk je niet te veel aan. Hij heeft een paar jaar geleden ook de boel op zijn kop gezet over de uitbreiding van de kleedkamers”. De tweede aanvankelijke tegenligger vult hem aan: “Ik sta achter het besluit dat we met zijn allen hebben genomen over het nieuwe kantinebeleid. Ik vind het niet kunnen hoe Henk jou daar persoonljk op aanvalt. En dat gedoe met Henk van een paar jaar geleden daar gaan we nu niet aan beginnen”.

Uit onverwachte hoek is de de lont uit de bombrief van Henk getrokken. Ik heb de twee bestuursleden onderschat. Hun bekendheid met de historie binnen de vereniging komt nu goed van pas. Een van hen biedt aan een kort en duidelijk antwoord te schrijven en we kunnen verder met de rest van de agendapunten.

 

Niet ieder bestuurbesluit wordt met enthousiasme ontvangen. Hoe gaat uw bestuur hiermee om? Wordt hierover gesproken bij te nemen besluiten? En hoe standvastig zijn u en uw collega-bestuursleden wanneer een besluit onder vuur ligt?